Alternaif

Sydney Pollack’ın “The way we were” filmiyle  ilgili Yıldırım Türker’in yazısını okuduktan sonra bu filmi izleme telaşına düştüm. Dün akşam izledim de. Bir daha izlemek istiyorum çünkü diyalogların bir yarısını kaçırdığım hissine kapıldım. Aklımda bölük pörçük bir izlenim kaldı. Ama kaya gibi bir izlenim…

Amerikan sinemasında insanlar ya zeytinyağı ya tüy gibidirler. Her halükarda anlatılan konu, anlatılan insan uçmanın bir yolunu bulur. Film bittikten sonra üzerinde düşünecek birşey olmaz pek. Çünkü herşey yağdan kıl çeker gibi yaşanmış ve bitmiştir. Bu filmse şaşırttı beni.

Film Katie ve Hubble arasındaki aşkı, ilişkiyi, oluru,olmazı anlatıyor. Katie çelikten bir irade. Hazır cevaplarla yetinmiyor, imkanı arıyor, dünyayı sırtında taşıyor. Hubble, ihtimalsiz bir dünyada yaşıyor, dünyaya atılmış biri gibi. Sadece gerçeklerin – aslında aksi kanıtlanabilecek, ki Katie’de bunu yapıyor- dünyasına.

Dünyalar çarpışıyor. Katie, Hubble’la da bir yoklamanın peşinde. Onun iyi olduğunu, ve yaşadıklarını anlayabileceğini düşünüyor. Ama Hubble’a göre bu doğru değil çünkü Katie görmek istediğini görüyor. Hubble gerçeğin dünyasına ait ve bu dünyayı da değişmez kurallar oluşturuyor. Bu kurallar sarsılmıyor, eğilmiyor, bükülmüyor.

Sonuç olarak  film mutlu sonla bitmez. Hubble, diğer binlercesi gibi seçiminden şüphe duymadan, onu sorgulamadan, arada ışıltılı, parlak şeyleri toplayarak taçlandıracağı yaşamına devam eder. Katie ise pratik yapmaya…

Hubble: – Sen gerçekten iyisin Katie.
Katie: – Daha çok pratik yaptım.

Benimse bir hayaletim daha oldu.